वीरगंज । पर्साकाे सखुवाप्रसौनी गाउँपालिका–१ का २२ वर्षीय धर्मपाल भण्डारीलाई साउन ८ गते दिउँसो करिब १ बजेतिर उनको दाजु रामसरण भण्डारी, भाउजु र दिदीको साथमा वीरगञ्जस्थित नारायणी अस्पताल ल्याइयो । धर्मपालको शरीरको झन्डै ८० प्रतिशत छालामा डढेलो झैँ असर परिसकेको थियो। अवस्था अत्यन्तै नाजुक थियो रगत निस्किरहेको, छाला खसेको, बोल्नै नसक्ने अवस्था।

धर्मपाललाई छालासम्बन्धी एक दुर्लभ, प्राणघातक र जटिल रोग टोक्सिक इपिडर्मल नेक्रोलाइसिस (TEN) लागेको पुष्टि भयो। यो रोगमा सामान्यतः ३०–४० प्रतिशत छालाको असर हुँदा पनि ज्यान जोखिममा पर्न सक्छ, तर धर्मपालको अवस्थामा त्योभन्दा दोब्बर बढी क्षति भइसकेको थियो।

नारायणी अस्पतालको आकस्मिक कक्षमा भर्ना गरिएलगत्तै वरिष्ठ छाला रोग विशेषज्ञ डा. अभिषेक सुमन स्वयं आकस्मिक कक्षमा पुगेर धर्मपालको तत्काल परीक्षण गरे। उनले अवस्था अत्यन्त गम्भीर रहेको भन्दै तुरुन्तै ICU (सघन उपचार कक्ष) मा सार्न निर्देशन दिए। तर यथार्थ त्यत्तिकै सहज थिएन — ICU बेड खाली भए तापनि व्यवस्थापन मिल्न सकेको थिएन।

धर्मपालका दाजु, भाउजु र दिदीले अस्पताल प्रशासनसँग निरन्तर आग्रह गरे। राति करिब ८ बजेतिर मात्र ICU बेड नम्बर ‘ए’ उपलब्ध भयो र धर्मपाललाई सघन उपचार कक्षमा भर्ना गरी उपचार सुरु गरियो।

ICU मा कार्यरत चिकित्सक डा. इमरान, डा. अभय, डा. नूर, डा. शहाबुद्दीन र समर्पित नर्सिङ टोलीले धर्मपालको जीवन रक्षामा रातदिन एक बनाए। त्यस्तै, नारायणी अस्पतालको मेडिसिन विभागले पनि निरन्तर निगरानी र निर्णयमा सघाएको थियो।

चार दिन ICU मा राखेर उपचार गर्दा पनि अवस्था सहज भएन। छाला र मेडिसिन विभागको समन्वयमा थप परीक्षण र गम्भीर निर्णय लिइयो। अवस्था जटिल हुँदै गएपछि बाह्य केन्द्रमा रिफर गर्न सुझाव दिइयो। तर आर्थिक अवस्था कमजोर भएको धर्मपालको परिवारले बाहिर लैजान सक्ने अवस्था थिएन।

यही संवेदनशील मोडमा डा. अभिषेक सुमन फेरि भगवान बनेर उदाए। उनी आफैंले जिम्मेवारी लिएर भने, “उहाँलाई यहीँ उपचार गर्छु, बाहिर लैजान आवश्यक छैन।” त्यसपछि डा. अभिषेककै नेतृत्वमा सुरु भयो गम्भीर अवस्थाको TEN रोगको गहन उपचार प्रक्रिया।

डा. अभिषेक भन्छन्, “धेरैजसो यस्ता केस झोलाछाप औषधि वा घरेलु उपचारले बिग्रन्छन्। हामीले समयमै पहिचान गरेर सही उपचार गरेकै कारण उहाँलाई बचाउन सफल भयौं। उनका अनुसार धर्मपाल अहिले पूर्ण रूपमा खतरामुक्त भइसकेका छन्।

धर्मपालका दाजु, भाउजु र दिदी सबैको अनुहारमा आज खुशी छ। धर्मपालकी दिदी मञ्जु जोशी भन्छिन्, “हाम्रो भाईलाई बचाउने डाक्टर नै साक्षात भगवान हुन्। भाउजु रिनु देवी अझ भावुक हुँदै भन्छिन्, “उहाँको नाम थाहा छैन तर अनुहार जीवनभर बिर्सिन्न। नारायणीका त्यो दाह्रीपालेको डाक्टरले हाम्रो देवर बचाउनु भयो।

बिरामी धर्मपाल पनि मुस्कुराउँदै भन्छन्, “म त बाबा धाम जान लागेको थिएँ, तर भगवान यहीँ नारायणी अस्पतालमा भेटेँ। डाक्टर साँच्चै भगवानको दोस्रो रूप हुन् भन्ने अहिले बुझें। कहिलेकाहीँ जीवन त्यस्तो मोडमा पुग्छ, जहाँ आँसु नै सहारा हुन्छ। अनि त्यहीँ कतैबाट कोही एक डाक्टर, एक मानव भगवान बनेर उभिन्छन्। धर्मपालको जीवनमा यस्तै सहारा बने डा. अभिषेक सुमन।

नारायणी अस्पताल अझै पनि सर्वसाधारणको आशाको केन्द्र रहेछ भन्ने पुष्टि गर्ने यो एउटा उदाहरण मात्रै हो। अझै पनि केही इमानदार चिकित्सक बाँकी छन्, जसले धन हैन, जीवन प्राथमिकता हो भन्ने मूल्य बचाइरहेका छन्।